za18112017

zaterdag 18 november 2017

Je bent hier:Home|Columns|Alice Mous|Kleine meisjes worden groot

Kleine meisjes worden groot

Beoordeel dit item
(4 stemmen)

kleine meisjes worden grootOnze oudste dochter is vorige maand 7 geworden. Dat lijkt niets in vergelijking met haar oudste broer die deze maand alweer 16 wordt, maar als je beseft dat ze al 3 jaar ‘verkering’ heeft, is het al een aardig dametje. Ze is haar beide broers ver vooruit zullen we maar zeggen.

Het begon allemaal in groep 1. Of het liefde op het eerste gezicht was, weet ik niet, maar dat het vrij snel na het beginnen van school ‘aan’ was dat weten wij wel. Laten we hem voor het gemak maar de blonde Adonis noemen. Wat een verhalen kregen wij over deze blonde Adonis te horen. Hij was de beste buitenspeler, kon het hardste rennen, de diepste kuilen in de zandbak graven, de allerbeste verstopplekken vinden, kortom een jongen om in je handjes voor te knijpen.

Soms was het even ‘uit’ en fladderden ze allebei even naar een ander klasgenootje maar ze kwamen iedere keer weer bij elkaar uit. Zonder vragen of ander gezeur was het weer ‘aan’ en ging het gedweep weer verder waar het geëindigd was. Ze waren ook erg van een ‘open relatie’ in het begin. Natuurlijk gaven ze soms een ander kindje een kusje in de klas en het was ook heel gewoon dat je met een ander jongetje/meisje ineens hand in hand liep. Jaloezie was hun vreemd, dit was heel normaal dat je dat deed hoor.

Adonis had al vrij snel door hoe hij Kayleigh kon laten doen wat hij wilde. Als er iets gebeurde qua verkleden, tv kijken of buiten spelen wat hij niet wilde maakte hij het uit. Adonis’ moeder en ik hebben wel eens onderaan de trap staan luisteren terwijl Kayleigh snikkend boven zat te jammeren: "je doet mijn hartje zo`n pijn. Ik geef mijn hartje aan jou en dan doe je zo onaardig." Stomverbaasd over zoveel dramatisch vermogen van mijn dochter stond ik schaapachtig te lachen. Adonis kwam dood gemoederd en lichtelijk triomfantelijk de trap af wandelen wetende dat hij deze strijd gewonnen had. En jawel hoor, hij had het zo vurig gewenste piratenpak aan, een snikkende Kayleigh achter hem aan die nu wel dit als prinsenpak accepteerde én de verkering was weer aan.

Langzaamaan werden ze meer één op één met elkaar. Ze hadden beide hun vriendjes en vriendinnetjes maar verkering of ‘deeten’ zoals ze het zelf noemen, doen ze alleen met elkaar. Soms spelen ze weken niet met elkaar maar in de klas blijft het aan. Ze zoeken elkaar daar steeds op, als Kayleigh met een ander jongetje staat, komt Adonis eraan en slaat zijn arm om haar heen of gaat steeds erdoorheen praten en maar vragen of ze wil spelen. Kayleigh geniet hiervan. Ze giebelt, doet meisjesachtig en gaat er vervolgens weer met Adonis vandoor.

Adonis’ moeder en ik hebben nog wel eens op school gezeten omdat ze ontsnapt waren. Spoorloos waren ze! Juf redelijk in paniek, andere ouders gemobiliseerd om te helpen zoeken, beide moeders in paniek maar geen kinderen. Op een gegeven moment vond Adonis’ moeder beide kinderen verstopt in hun tuin. Dat is een weg oversteken, door een woonwijk en toch echt wel 500 meter van school! Dat klinkt niet ver maar voor 6 jarige kinderen ... Wat was iedereen opgelucht! In de klas kregen ze een preek op Jip en Janneke niveau van de juf. Of ze het serieus namen? Adonis draait zich naar Kayleigh en fluistert in haar oor: "De ontsnappingspoging is mislukt." Nutteloos om te zeggen dat het dus niet bij deze ene ontsnappingspoging is gebleven. Bonnie en Clyde zijn inmiddels 7 jaar en nog geregeld de grenzen van hun speelgebied aan het oprekken.

De plannen voor de toekomst zijn inmiddels gemaakt. Adonis gaat in de jungle werken voor één of ander onderzoek. Op de vraag van zijn moeder of dat niet eenzaam was zo alleen antwoorde hij doodleuk dat hij Kayleigh meenam. Hun eventuele kinderen worden volgens Kayleigh bij de 4 ouders achtergelaten want ze willen beide geen poepluiers verschonen. Pijnlijk voor de vader van Kayleigh en de moeder van Adonis is dat er niet met deze ouders getrouwd gaat worden maar met elkaar. Daar zijn ze duidelijk in.

Hoe dit verder gaat? We zullen het meemaken. Misschien blijven ze tot groep 8 samen en zien ze elkaar daarna nooit meer (dan lijkt ze op mij met mijn eerste vriendje). Voor hetzelfde geld is het straks uit of doe eens gek, misschien zitten wij over heel veel jaren samen met Adonis’ ouders onze kleinkinderen op te voeden omdat zij in de jungle op onderzoek uit zijn. Hoe dan ook: voor nu genieten wij van ze en liggen we geregeld in een deuk.



Alice Mous, moeder van 4 kinderen (15, 12, 7 jaar en 6 jaar)

Lees hier meer columns van Alice Mous

Lees ook onze leuke columns:

Meer mannen voor de klas

Afscheidsritueel op het kinderdagverblijf

Ultieme horror: de indoorspeeltuin

Aan alle wanhopige moeder en vaders met slaapgebrek

Slapen is voor watjes

29 Tips om je kind zindelijk te laten worden

Ochtendstress


Geniet er maar van!

Vacature ouder/verzorger (meer dan fulltime)

Controlfreak

Altijd checken!

Recordpoging baby