vr22092017

vrijdag 22 september 2017

Je bent hier:Home|Columns|Kim Joostens|De ochtend die zo mooi was dat het eigenlijk niet kon

De ochtend die zo mooi was dat het eigenlijk niet kon

Beoordeel dit item
(8 stemmen)
heerlijk ochtendritueelVijf uur. Wekker. Au – de pijn is nog niets minder. Zo goed en zo kwaad als het gaat tast ik met mijn goede arm naar de zware pijnstillers op mijn nachtkastje. Met wat moeite neem ik ze in, en kruip weer onder het warme dekbed. Over ruim een uur begint mijn dag – en dan hoop ik door de zorgvuldig samengestelde cocktail van zonet toch enigszins te kunnen functioneren.


Kwart over zes. Weer een wekker. Het lukt me daadwerkelijk me op mijn zij te draaien en omhoog te komen. Missie geslaagd – tot zover. In de kamer naast de onze worden de eerste vrolijke peuter/kleuterconversaties van de dag opgestart, en er klinkt een (onbedoeld tweestemmig) liedje over lente en blauwe lucht en schaapjes. Warm van binnen sluip ik door de koude gang naar de keuken – hopend dat ik niet opgemerkt word, en mezelf nog een heel klein beetje langer mag omringen met de stilte van de ochtend.

Nog wat slaapdronken (of een beetje wappie door de pillen, wie zal het zeggen) haal ik een serie boterhammen uit de vriezer. Ik vul het Frozen-broodtrommeltje van de kleuter, snij fruit, zet thee, vul kommen met yoghurt en dek de tafel. Precies als ik het laatste mes neerleg, geeft de babyfoon een voorproefje van het naderende ochtendgeweld: ‘Paaaapaaaaa en maaaaaaaaaaaamaaaaaaaaaa! Wij zijn waaaaaaaakkeeeeeeeeerrrrrrr!!!’

Half zeven. Dat moment dat je de slaapkamerdeur opent. De zachte brom van de iets klemmende deur, de geur van slaap en frisgewassen haartjes, en twee stralende gezichtjes. De peuter staat rechtop in haar bedje en roept blij: ‘Mamaaaaa! Ik heb lekker geslapen, toch?’ Ze aait mijn arm en zegt dat ze me lief vindt. Ik begraaf mijn neus in haar warme nekje en ze schatert het uit. De kleuter heeft geen tijd voor een begroeting en komt liever meteen ter zake. Ze wil weten of ze vandaag naar school gaat en of we dan eerst haar zusje naar de crèche gaan brengen en of ze vanmiddag naar de BSO gaat en of we dan daarna fruit gaan kopen bij de groentenboer en of haar grijze trui al schoon is en of Omalin (twee weken na dato) nog steeds jarig is. Ik ben zo verliefd op deze twee mensjes dat ik bijna uit elkaar knap.

Even vraag ik me af hoe ik de jongste uit haar ledikant ga tillen met die schouder. Maar gelukkig waggelt mijn nog halfslapende man binnen (‘paaaaapaaaaaa!!!!’) en lost het probleem op voordat het de kans kreeg te ontstaan. Twee paar rennende voetjes op de houten vloer – en vandaag voor de verandering eens geen ruzie over wie de deur van de woonkamer open mag maken. Tot nu toe mag ik dit een modelochtend met een gouden randje noemen. Het is bijna verdacht.

Kwart voor zeven. Radio aan. Twee meisjes aan tafel. Gordijnen open, want hoera, het is al licht buiten! Terwijl ik me even omdraai om thee in te schenken bouwt de kleuter een toren van de potten appelstroop, pindakaas, jam en het kuipje boter en legt de jongste zich toe op het met chirurgische precisie verwijderen van de korst om haar boterham. Ik besluit er geen punt van te maken en besmeer zowel de korstjes als het zachte binnenste met appelstroop (die ik tot grote hilariteit van de oudste daarna weer bovenop de toren zet). So far, so good.

Vervolgens overleef ik zowaar ook nog achtereenvolgens de dagelijkse beker-challenge (hoe vul ik de juiste kleur beker met de juiste inhoud) en de ‘hoe-snij-ik-het-brood’-beproeving (het is Heel Belangrijk dat je de boterham van je peuter Precies Zo snijdt als deze peuter wenst. Ook als deze wens tot drie keer toe verandert. Dan komt het keihard aan op improvisatietalent, humor en creativiteit. Als peuterouder moet je gewoon weten hoe je van een gevierendeeld broodje een dubbele boterham kunt maken, maar dan zonder snijrand. Of hoe je een dubbelgevouwen boterham kunt ombouwen tot een heleboel enkele kleine stukjes. En vice versa, uiteraard).

Kwart voor acht. Wat een ochtend! Mijn doorgaans rebelse allesweigerende grenzen opzoekende peuterpuber gedraagt zich bijzonder voorbeeldig, en mijn kleuter heeft zomaar vrijwillig en zonder scène te schoppen de kleren aangetrokken die ik voor haar heb klaargelegd. Papa is uitgezwaaid, de tanden zijn gepoetst, de haren ingevlochten (en, schouderblessuretechnisch gezien, nog best netjes ook). Met al die pais en vree zijn we ruim op tijd voor crèche en school – wacht – ik heb zelfs nog tijd om koffie te maken! Voorzichtig strek ik mijn arm om een koffiecupje uit het keukenkastje te pakken. Het lijkt te lukken – maar dan schiet er ineens een felle pijnscheut door mijn nek en schouder. Ik laat het gewilde object van schrik uit mijn handen vallen. De pijn trekt weg en opgelucht buk ik om het cupje op te rapen.

En dan gebeurt er iets dat ik niet zag aankomen. Waar ze precies vandaan komen weet ik niet – ze zaten toch net nog aan tafel te tekenen?? – maar feit is dat ik onder luide vreugdekreten van achteren besprongen word door twee uitzinnige kleine meisjes. De één hangt aan mijn nek, de ander probeert niet bepaald zachtzinnig via mijn rug omhoog te klimmen.

Ik kan een oerschreeuw van pijn niet onderdrukken. De meisjes schrikken en barsten allebei in tranen uit. En ik zit op handen en knieën op de keukenvloer, niet in staat me te bewegen.

Het was een mooie ochtend. En nu hoef ik alleen nog maar te bedenken hoe ik weer overeind kom en hoe ik de meiden in vredesnaam op crèche en school ga krijgen.




Kim Joostens is mama van Isabel (29 januari 2012) en Nina (8 oktober 2013). Ze werkt als universitair docent aan de Rijksuniversiteit Groningen en heeft daarnaast haar eigen kunstmarketingadviesbureau Kunst & Klant.

Andere leuke columns:

Wennen op de basisschool


Wennen op de basisschool geschreven door papa Dennis

Papa Mees

Aan alle wanhopige moeder en vaders met slaapgebrek

Slapen is voor watjes

29 Tips om je kind zindelijk te laten worden

Ochtendstress

Excelleren als ouder

Ik lust alleen snoep!

Controlfreak

Traktatiegekte

Vacature ouder/verzorger

Altijd checken!