za16122017

zaterdag 16 december 2017

Je bent hier:Home|Columns|Kim Joostens|Papa leert vlechten

Papa leert vlechten

Beoordeel dit item
(2 stemmen)
papa leert vlechten‘Mama, je moet tegen papa zeggen dat wij ECHT vlechten willen’.
We staan in de donkere kou voor de schuurdeur en ik steek net de sleutel in het slot. Om het belang van de kwestie te onderstrepen herhaalt Isabel haar woorden nog eens – nu geïllustreerd door een theatrale stamp op de grond. Haar zusje stampt fanatiek mee. Terwijl ik met moeite een lachbui onderdruk beloof ik haar zo plechtig mogelijk dat ik vanavond met papa zal praten. Enigszins gerustgesteld stuiven ze de tuin in – hun tot op de schouders uitgezakte paardenstaartjes vrolijk achter zich aan zwiepend.


Royaal behangen met Frozenrugtasjes, knutselwerkjes, boodschappen en mijn werktas strompel ik achter de meiden aan. Het ‘wij willen vlechten’ galmt nog wat na in mijn hoofd. Sinds een paar maanden ben ik inderdaad niet meer standaard degene die ’s ochtends enthousiast met borstel en elastiekjes hun blonde haren te lijf gaat. Als de meisjes rond half zeven wakker worden, zit ik al in de trein richting nieuwe werkdag. En ja, dan komt de verantwoordelijkheid voor de kapsels wel heel vaak op papa neer – jawel, de man die van nature pas ‘aan’ gaat rond een uur of 10 en dan ook niet meer te stoppen is tot een uurtje of 2 ’s nachts. Ik ben al zo blij dat hij de meeste ochtenden voor zijn rekening neemt en er op de een of andere manier toch altijd weer in slaagt beide meisjes levend en wel (en met in ieder geval gekamde haren) op school en crèche te krijgen; mij hoor je verder niet zeuren over een opvlecht/invlecht/Elsavlecht/visgraatvlecht/hartjesvlecht/whatever.

Maar ja, kleuters zijn natuurlijk gewoon meedogenloos en hebben niet zo’n boodschap aan hun vaders moeizame verhouding met de ochtend. En dus geef ik ‘s avonds, zoals beloofd, braaf hun klacht door. Er klinkt er een diepe zucht en wat gemompel over de onvermijdelijkheid van bepaalde dingen in het leven en dan, zonder er nog een woord aan te wijden, reikt hij weer naar de iPad. Ik haal mijn schouders op en laat hem. Mannen.

Als ik de volgende ochtend voor dag en dauw in de trein zit, piept mijn telefoon. Een dolenthousiast ingesproken berichtje: ‘Mama! Papa leert vlechten! Van de iPad!’. En prompt verschijnt er een foto van zijn eerste creatie in beeld. ‘Lang leve YouTube!’ staat erbij.

‘Prachtig! Ben zo trots!’ stuur ik terug. En dat meen ik: het is zo’n geruststelling dat het thuis ook prima gaat als ik er zelf niet kan zijn.
En dan ga ik me NU over de frustratie heen zetten dat ik ook op dit punt niet meer onmisbaar ben.

Kim Joostens is mama van Isabel (29 januari 2012) en Nina (8 oktober 2013). Ze werkt als onderzoeker voor het Centraal Bureau voor de Statistiek en heeft daarnaast haar eigen kunstmarketingadviesbureau Kunst & Klant.

Andere leuke columns:

De laatste woensdagochtend samen


Wennen op de basisschool

Aan alle wanhopige moeder en vaders met slaapgebrek

Slapen is voor watjes

29 Tips om je kind zindelijk te laten worden

Ochtendstress

Excelleren als ouder

Ik lust alleen snoep!

Controlfreak

Traktatiegekte

Vacature ouder/verzorger

Altijd checken!