ma23102017

dinsdag 24 oktober 2017

Je bent hier:Home|Columns|Kim Joostens|Wennen op de basisschool

Wennen op de basisschool

Beoordeel dit item
(9 stemmen)
wennen op de basisschoolVoor de derde keer lopen we om 8:20 de nieuwe school binnen; grote zus Isabel, kleine zus Nina en ik – hun mama. Onze voetstappen voelen al een beetje vertrouwder op de klassieke granieten vloer en het kapstokje met de splinternieuwe blauwe luizenzak weten we inmiddels feilloos te vinden. De jas, muts en sjaal gaan in de zak, de roze Nijntje-rugtas (die twee weken geleden nog helemaal da bomb was, maar nu vooral nog gedoogd wordt tot het moment dat iemand EINDELIJK een Frozen-exemplaar voor haar aanschaft) aan het haakje erachter. Eten en drinken voor het ‘tussendoortje’ leg ik met de souplesse van een ervaren kleutermoeder in de Bak met de Olifant.


Isabel keek al minstens driekwart jaar reikhalzend naar uit naar ‘de basisschool’. Er werd thuis voortdurend schooltje gespeeld (waarbij vooral het in- en uitpakken van rugtassen centraal stond, veel gedanst werd en ze haar zusje leerde tellen in het Engels (waar Dora al niet goed voor is)). En nu ze eindelijk écht op school mag wennen, lijkt ze wel baat te hebben bij die gedegen voorbereiding: het gaat verbazingwekkend goed.

Vandaag geeft ze (bijna uit zichzelf) de juf een hand, zoekt een puzzel uit, installeert zich op  het stoeltje met haar naam en begint de morgen alsof ze nooit anders gedaan heeft. Een knuffel krijg ik nog, maar zwaaien voor het raam hoeft van haar niet meer zo nodig. Ze gaat liever verder met haar puzzel, fluistert ze in mijn oor. Niks intense huilbuien of beenklempraktijken – maar een kleine zelfstandige dame wier nieuwsgierigheid naar het onbekende het wint van de angst ervoor. Ik vind haar geweldig.(Overigens zorgt Nina er wel voor dat we toch aan ons tranen-quotum komen: het gedwongen afscheid van de nieuw ontdekte poppenhoek valt haar bovengemiddeld zwaar).

De juf laat Isabel wennen op haar eigen manier en dat lijkt voor iedereen te werken. Ze kijkt met grote blauwe ogen katten uit bomen en zuigt haar nieuwe omgeving als een spons in zich op. Ze is lief en makkelijk en luistert goed, en heeft zelfs al een vriendinnetje. Ze laat zich braaf helpen door de oudere kleuters en ze maakt stapels mooie tekeningen.

**

Na schooltijd staan Nina en ik te wachten, vol ongeduld. Voor ons is het immers ook wennen – en we hebben Isabel allebei best gemist. De deur gaat open en daar staat ze. Ze heeft blosjes op haar wangen, haar blonde haar zit in de war en ze straalt. De blik in haar ogen verraadt dat ze het liefst op me af zou stormen om wild in mijn armen te springen, maar she plays it cool  - en loopt beheerst op mij en Nina af. Vol trots duwt ze een pakketje tekeningen in mijn handen en vlijt zich tegen me aan, haar gezichtje in mijn hals. ‘Het was leuk, mama!’, klinkt het blij. Dan maakt ze zich los, pakt Nina’s hand en samen huppelen ze naar de fiets. Ze zet een liedje in dat ik niet ken.

Wat is ze mooi en wat ben ik trots. Ik zie aan alles dat ze weer een stukje groter is geworden vandaag.



Kim Joostens is mama van Isabel (29 januari 2012) en Nina (8 oktober 2013). Ze werkt als universitair docent aan de Rijksuniversiteit Groningen en heeft daarnaast haar eigen kunstmarketingadviesbureau Kunst & Klant.

Andere leuke columns:

Wennen op de basisschool geschreven door papa Dennis

Papa Mees

Aan alle wanhopige moeder en vaders met slaapgebrek

Slapen is voor watjes

29 Tips om je kind zindelijk te laten worden

Ochtendstress

Excelleren als ouder

Ik lust alleen snoep!

Controlfreak

Traktatiegekte

Vacature ouder/verzorger

Altijd checken!