wo24052017

woensdag 24 mei 2017

Je bent hier:Home|Columns|Maaike Boschland|Terrorbaby

Terrorbaby

Beoordeel dit item
(4 stemmen)
pasgeboren baby in draagzakWaar zijn de dagen dat ik nog wel eens uitgerust uit mijn bed kwam. Dat ik zonder probleem met een fris gevoel en zonder zwaar gemoed het ochtendritueel met mijn kinderen opstartte. Met grote tegenzin en een hoofd vol watten verlaat ik mijn warme nestje waar ik die nacht al 15x eerder uit ben geweest. De laatste keer was 1,5 uur geleden, dat was de langste keer en tevens mijn diepste slaap. De reden van deze absolute terror in huis? Deze terror, waar we uiteindelijk allemaal onder lijden?

De reden is ons nieuwste gezinslid: Ik noem hem hier maar even terrorbaby en hij is 3 weken oud.

Mijn andere kinderen zijn gelukkig al wat ouder, 11 en 9 jaar. Ze helpen mama dus goed mee. Het leek ze reuzeleuk, zo’n lief broertje. Maarja, deze terrorbaby, die onze dagen en nachten verstoort met gehuil hadden ze natuurlijk ook niet verwacht. Natuurlijk overdrijf ik wat. Als hij eens niet huilt en ze krijgen een voorzichtig lachje vinden ze hem lief en smelten hun broer en zussenharten heus. Maar dat is meestal van korte duur. Niet van de kant van grote broer of zus, helaas zet in de meeste gevallen terrorbaby na zeer korte tijd een luide keel op en is het mooie tafereeltje waar ik zo’n warm moedergevoel van kreeg direct voorbij. ‘Hier, mam’, zegt mijn oudste dan. En geeft mij de rood aangelopen baby, meestal stopt de terrorbaby wel nadat ik een kwartier met hem in de draagzak heb rondgelopen. Het is een gevoelige en niet snel tevreden baby. Maar als hij dan zo lekker rustig bij me ligt in de draagzak, hoor je mij niet klagen. Hoewel ik verder natuurlijk weinig meer kan doen. Ik ben nu eenmaal niet zo’n moeder die met de baby in de draagzak ook nog even het hele huis stofzuigt en de vloeren dweilt, dan gaat toch echt mijn rug eraan. Bovendien ben ik daar ook veel te moe voor, alleen de gedachte al….

De nachten die zijn het ergst, want omdat je ’s nachts niet slaap, ben je overdag eigenlijk ook nergens toe in staat. Ik probeer op tijd naar bed te gaan. Zo rond een uur of 22.45 uur want dan heb ik nog net een laatste voeding gegeven, dus eerder lukt ook weer niet. Zo’n voeding kost ongeveer 20 minuten. Dan lig ik eerst nog een kwartier tot een half uur wakker in bed, te denken waarom ik niet direct in slaap valt want het gaat vast niet lang duren totdat terrorbaby voor de eerste keer komt. Als het tegen 23.30 uur is, val ik eindelijk doodmoe in slaap. Om 0.30 word ik met een ruk wakker. Gehuil. Terrorbaby. Maar even kijken of hij vanzelf weer stopt. Nee, helaas.

Dan maar weer een voeding. En dat mag tenslotte ook, zeker die eerste weken mag het iedere 2 tot 3 uur. Dat is dus ’s nachts geen doen, want wanneer slaap je dan????? Terrorbaby is weer even tevreden. Ik plof weer in mijn eigen bed. Nu vragen jullie je misschien af waarom manlief niets doet, maar wat is ‘ the point’ dan moet hij de baby halen en bij mij aanleggen (ik geef borstvoeding). Ok, het scheelt mij iets. Maar dan hebben we 2 extra uitgeputte mensen in huis en hij moet morgen weer fris en fruitig aan het werk. Ik kan je vertellen dat dat ook nauwelijks het geval is.

We herhalen dit ritueel die nacht nog een aantal keren. Totdat ik bijna blij ben dat het ochtend is. Pfff, weer een vreselijke nacht voorbij.
Wat ben ik blij dat mijn kinderen al zo groot zijn dat ze het grootste deel zelf kunnen doen qua naar school gaan: aankleden, broodje smeren. Respect voor mensen met 3 kleine kinderen. Je zou mij naar een psychiatrische instelling kunnen brengen.

Dag manlief, dag kids.

Mama plof voor de tv neer met terrorbaby in de draagzak. Gelukkig is hij even stil. Misschien moet ik weer even naar bed gaan of zal terrorbaby dan weer gaan huilen….

Ik kan niet wachten tot terrorbaby wat groter wordt en veranderd in een lieve tevreden baby die lachend meedoet met ons gezin en mama weer haar nachten en zichzelf terugkrijgt.



Maaike Boschland is moeder van drie kinderen: Bas (2006) en Sanne (2007) en Daan (2017). 

Andere leuke columns:

Geniet er maar van!

Excelleren als ouder

Controlfreak

Traktatiegekte

Altijd checken!

Boys & Toys

Vacature ouder/verzorger
       
    








      


   






5 reacties

  • Reactielink Pacaya zaterdag, 20 mei 2017 11:08 Geplaatst door Pacaya

    Come on, hij is 3 weken!!!! En 'terror baby'?? Wellicht heeft hij ergens last van of behoefte ergens aan...

  • Reactielink Jessica van Unen vrijdag, 19 mei 2017 06:35 Geplaatst door Jessica van Unen

    Misschien een keertje naar de osteopaat. Dat heb ik na 5 weken gedaan en ik heb nu echt een hele vrolijke baby.
    Bijna alle baby''s hebben in meer of mindere mate last van de geboorte. Dan zit er ergens is vast of ze hebben ze te veel druk op het hoofdje gehad. De osteopaat werkt met behulp van drukpunten en je ziet je baby echt ontspannen.

  • Reactielink Shelby2014 donderdag, 18 mei 2017 22:05 Geplaatst door Shelby2014

    Ik weet niet of jullie aan inbakeren doen, een wiegje hebben of anders? Maar zou het kunnen dat het kleintje de wereld nog als groot ervaart en hier onrustig van word? Aangezien de draagdoek hem erg goed bevalt

  • Reactielink Franka donderdag, 18 mei 2017 22:02 Geplaatst door Franka

    Gefeliciteerd met jullie zoontje! Super, zo'n klein kereltje erbij. Ik snap dat je heel moe bent maar je pasgeboren kind herhaaldelijk terrorbaby noemen... dat maakt de situatie niet veel leuker. Drie weken oud is nog zo jong, de situatie kan binnen een paar dagen veranderen. Ik weet het uit ervaring, kreeg drie kinderen in 2,5 jaar. Adem in, adem uit, vraag hulp, probeer te genieten. Ik duim voor je!

  • Reactielink Denies dh donderdag, 18 mei 2017 20:48 Geplaatst door Denies dh

    Jeetjemineetje, dit klinkt zwaar. En herkenbaar. Mijn dochter was ook een "terrorbaby". Heb je je al een beetje verdiept in het huilgedrag van baby's en waar dat mss vandaan komt? Wie weet is het op te lossen. Ik hou niet van mensen die zeggen; oooow dat komt gewoon door dit! Als je nou maar dat en dat doet komt het goed. Maar aan de andere kant, het koste mij een jaar aan research, 8 kinderartsen, een osteopaat, chiropractor, 2 opvoeddeskundige en een hoop alternatieve zweverige onzin om een oorzaak te vinden. Ik was blij geweest als iemand me eerder een richting op had kunnen sturen, dus wie weet zit hier iets nuttigs bij; koemelkallergie, (verborgen) reflux en kiss syndroom. Hopelijk krijgen jullie snel rust en kunnen jullie vooral gewoon weer genieten!

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.