di16012018

dinsdag 16 januari 2018

Je bent hier:Home|Columns|Romy|Diva in de dop

Diva in de dop

Beoordeel dit item
(1 Stem)
diva in de dopLot huilt hard, heel hard. Ze kan tussendoor bijna geen adem halen, helemaal overstuur. Ik wieg haar op en neer en zing een liedje. Opeens lacht ze. Een kruippoging is zojuist gestrand, hoofd in de box, op 2 (!!) boxkleden. Best een zachte landing dus. Maar ze huilt alsof het een betonnen vloer was.


Toen Mees een paar maanden oud was, maakte hij ook zo’n landing. Niet op 2 boxkleden, maar op de vloer. Hij had een bloedneus. Hij huilde heel even, niet eens zo hard. Ik was vooral in paniek vanwege die bloedneus.

Misschien is het een voorbarige conclusie. Maar het lijkt erop dat Lot een stuk kleinzeriger is dan haar grote broer. Je hoeft haar maar iets te lomp in haar wipstoeltje te leggen en er volgt een tranendal. De benen van Mees zitten vol blauwe plekken van ongelukkige stuntpogingen. We weten eigenlijk niet waar hij die opgelopen heeft, aangezien hij nooit iets laat horen als hij weer een bult of schaafwond oploopt. Hij rent, klimt, vliegt of valt vrolijk verder.

Met een medemoeder was ik laatst in een binnenspeeltuin. Zo’n gelegenheid waar je drukke jongetjes ‘uitlaat’  op regenachtige dagen. We hadden het erover dat onze bewegelijke kereltjes echt geen dag binnen de muren van het huis kunnen blijven. Nou ja, het kan natuurlijk wel, maar erg prettig is het voor de rest van de familie niet. ‘Met meisjes heb je weer andere problemen’, lacht de moeder. Haar dochtertje heeft zojuist om een snoepje gevraagd, maar helaas was het antwoord ‘nee’.  Ze kijkt nu zó boos, dat ik er bijna bang van word. ‘Ik denk dat ze een hele goede actrice wordt’, lacht de moeder.

Ik denk dat Lot ook een actrice in spe is. Die nu al vreselijk over haar toeren kan zijn, als Mees haar per ongeluk aanraakt. Ook met eten en flessen kan ze heel, jawel héél goed laten zien wat ze wel en niet wil. Bij de crèche zeggen ze dat ze vooral duidelijk is en dat is ze zeker. Ze wil eigenlijk nooit de fles drinken, wanneer ik die aanbied. Haar lippen perst ze op elkaar, ze schudt met haar hoofd en als mama dan alsnog een poging durft te wagen, begint ze te huilen. Na een kwartier ofzo, vindt madame het ineens wél tijd voor de fles. En dan drinkt ze die in één keer leg. Hapjes geven is ook een gevecht. Eigenlijk moet ze er nog niets van hebben. Wat je haar ook geeft, bij het eerste hapje kijkt ze áltijd alsof ik haar zojuist een bordje poep heb voorgeschoteld. Na een hapje of 5 gaat het soms iets beter, maar ze kan ook besluiten dat ze vandaag die prut dus echt niet gaat opeten. Dan houdt ze haar lippen stijf op elkaar en kijkt me vastberaden aan. Ik ben bang dat ik dit wedstrijdje staren wel eens kan verliezen…

Ach ja, handig is het wel, om te weten wat je baby wil. Ik hoef nooit hopeloos te roepen: ‘Wat wil je nou?’  Dat is meestal vrij duidelijk. En het is natuurlijk ook heerlijk om even keihard te huilen. Wat is daar nou mis mee? Ok, het is wel jammer dat ik met zo veel  zelf gemaakte hapjes blijf zitten (heb ik het wéér voor niets gemaakt). Gelukkig wil Mees best een wortelhapje wegwerken. Hij neemt een grote hap en zegt: ‘Heerlijk!’



Romy is moeder van zoon Mees (april 2012) en Lot (januari 2015), mede-eigenaar van het tekst- en communicatiebureau TextVast

Lees meer columns van Romy

Andere leuke columns:

Aan alle wanhopige moeder en vaders met slaapgebrek

Een dag uit het leven van mama

Ochtendstress


Papaaaaa!

Alive and kicking

Gezond leven

Ik lust alleen snoep!

Heksje knutsel

Boys & Toys

Controlfreak

Traktatiegekte

Vacature ouder/verzorger

Altijd checken!             
   








      


   



Meer in deze categorie: « Stop de tijd! Papa Mees »