di16012018

dinsdag 16 januari 2018

Je bent hier:Home|Columns|Romy|Stop de tijd!

Stop de tijd!

Beoordeel dit item
(2 stemmen)
peuter wordt kleuterMees zit netjes op het stoeltje in de kring en kijkt in het rond. We nemen een kijkje bij een basisschool in de buurt. Deze druktemaker kon ik niet plaatsen in een volle klas, maar ineens zie ik het voor me. Ongeduldig schuifelend op zijn stoeltje, omdat hij als eerste zijn verhaal wil vertellen. Nu rent hij verder, met die lange benen van hem. Gespierd door de vele ‘moves’  die hij per dag maakt. Hij ziet er niet meer uit als een peuter, het is echt een kleuter aan het worden…


Tot Mees 3 jaar werd, kon het wat mij betreft niet snel genoeg gaan. De babytijd vond ik dodelijk vermoeiend en ook niet bepaald leuk. Ik ben niet een superduper verzorgend type en tja…. Daar draait het eigenlijk alleen maar om bij zo’n baby toch? Het leek me zo heerlijk als hij kon praten en rennen en ….

Nu kan hij dat en nog veel meer. En toch is hij ook heel klein. Wat moet hij wennen aan zijn nieuwe groep op de crèche. Ineens niet meer de grootste, maar de kleinste. Huilend voor de deur. Ik stel voor dat we samen even door het raampje kijken. Hij slaat een arm om me heen. Dan lopen we naar binnen. Onzeker kijkt hij om zich heen, maar ook heel dapper. Het komt wel goed.

Ik vond het altijd raar als ouders het moeilijk vonden als hun kind naar school ging. Mij leek dat een heerlijk moment. Je kind wordt zelfstandig, leert nieuwe dingen en je krijgt misschien iets meer lucht. Heerlijk toch? Maar nu de datum aan de ene kant angstvallig dichterbij komt en aan de andere kant ook nog heel ver weg is (pas volgend jaar april), snap ik die ouders ineens. Iets met loslaten. Iets met je kind in een groep en dat je er zelf niet bij bent. Hoe gaat het dan met hem? Redt hij zich wel?

Ik probeer bij Lotje maar volop te genieten van haar baby-brabbeltjes, rol-acties en zelfs een beetje van haar nachtelijke flesje (dat lukt lang niet altijd, vooral niet als ik op weg naar haar kamer ook nog op een stuk speelgoed trap). Het is waar, het is zo voorbij. Maar, eerlijk is eerlijk, toch vind ik het ook fijn hoor. Dat die jongen, die zich thuis nergens mee kan vermaken, straks wat meer uitdaging krijgt. Daar is hij over een dik half jaar zeker aan toe en ik ben dan gewend aan dat kleuteruiterlijk van hem en die kleuterstreken en kleutergrapjes (wat wil je drinken Mees? ‘Drolletjes’ hahahaha). Bevries de tijd, of toch maar niet, want er komt nog heel veel leuks (en ook een hoop gilpartijen, gezeur, gehuil en gemopper, dat ook…)



Romy is moeder van zoon Mees (april 2012) en Lot (januari 2015), mede-eigenaar van het tekst- en communicatiebureau TextVast

Lees meer columns van Romy

Andere leuke columns:

Aan alle wanhopige moeder en vaders met slaapgebrek

Een dag uit het leven van mama

Ochtendstress


Papaaaaa!

Alive and kicking

Gezond leven

Ik lust alleen snoep!

Heksje knutsel

Boys & Toys

Controlfreak

Traktatiegekte

Vacature ouder/verzorger

Altijd checken!