di16012018

dinsdag 16 januari 2018

Je bent hier:Home|Columns|Romy|The biggest challenge

The biggest challenge

Beoordeel dit item
(4 stemmen)
biggest challegeHet zou zo een foute serie op Discovery kunnen zijn. Zo'n serie waar een overenthousiaste voice-over spreekt over 'the biggest challenge'. Mijn bevalling en kraambed.


De eerste beelden: vriendlief en ik die door het rood rijden om op tijd het ziekenhuis te halen. Mees is net heel snel bij een buurvrouw gedropt. Wat een mislukte inleiding leek, eindigt in een bevalling van nog geen uur. 20 minuten nadat ik de verloskamer binnen ben gerold (in een rolstoel), ligt Lot op mijn buik. Nadat je ons even gelukkig met baby ziet, zegt de voice-over: maar ze wisten niet dat het onheil nog moest komen. De verloskundige begint hard op mijn buik te duwen, de placenta moet nog komen. Die komt, maar mijn baarmoeder trekt niet samen om de wond te dichten. Dan beelden van de noodknop, alle mensen aan mijn bed, de oproep aan de gynaecoloog ('waar blijft hij'), bloed, het zuurstofmasker, vriendlief die met dochter toekijkt hoe ik wit wegtrek. Fluxus, zegt de voice-over. Ik verlies 2 liter bloed.

Daarna de beelden in het ziekenhuis. Hoe ik niet uit bed kan. Mijn benen niet kan bewegen. Trillen als een bezetene.Totaal geen controle over mijn lijf. Mijn Hb-gehalte zakt van 8,5 naar 5. Ik krijg een infuus dat mijn ijzergehalte de komende weken moet opkrikken en heel veel vocht.

Dan zie je hoe we naar huis rijden. Mees die bijna 40 graden koorts heeft en zijn zusje lodderig en ongeïnteresseerd aankijkt. Hij voelt zich ellendig, is dwars en huilerig. Zelf crepeer ik na elke borstvoeding van de pijn. De naweeën zijn vreselijk en ik voel hoe alle energie (en geloof me, veel energie is er niet) uit mijn lijf getrokken wordt. Ik kan net naar de wc lopen, maar dan suist mijn hartslag in mijn oren en zie ik sterretjes. 'de situatie lijkt uitzichtloos', zegt de Voice-over.

Ik kies voor de fles, maar Lot niet. Ze spuugt veel, drinkt amper en valt af. De kraamzorg zegt dat het 'Omslagpunt' nu snel moet komen. Ze moet beter gaan drinken. 'Het omslagpunt laat nog even op zich wachten', zegt de stem overdreven. 'Ook voor de moeder.' Ik krijg een blaasontsteking, koorts en stuwing. Net op het moment dat ik me iets beter voel. Ik kan zelf douchen en Lot verschonen, joehoe.. Af en toe vang ik op hoe vriendlief een enorme dobber heeft aan Mees, die door ziekte en alle veranderingen in een terrorpeuter verandert.

De kraamweek is bijna voorbij, de voice-over heeft het over de volgende aflevering. Ik hoop een positieve uitzending. Ik kan me niet voorstellen dat ik straks voor 2 kinderen kan zorgen. Ik kan me niet eens voorstellen, dat ik zelf de trap af kan lopen. Maar over een paar weken zou ik me een stuk beter moeten voelen, klinkt het. Ik zit in het dal, nu moet ik omhoog.

Maar dan, als de verlengde kraamweek ten einde is, komt ons omslagpunt. Lot komt aan, ook al spuugt ze nog geregeld. Mees knuffelt met zijn zusje. Ik kan weer naar beneden en zie de enorme glimlach op het gezicht van mijn zoon 'mama beneden'. Ongelofelijk hoe je lichaam je totaal in de steek kan laten, maar ook het herstellend vermogen van datzelfde lichaam is onvoorspelbaar. Zo heb ik bijna geen bekkenpijn meer! Er gaat een luikje open in mijn hart. Ik kijk om me heen, zie mijn gezin en voel me intens gelukkig en dankbaar.



Romy is moeder van zoon Mees (23 april 2012) en Lot (januari 2015), mede-eigenaar van het tekst- en communicatiebureau TextVast

Lees meer columns van Romy

Andere leuke columns:

Papaaaaa!

Alive and kicking

Gezond leven

Ik lust alleen snoep!

Heksje knutsel

Boys & Toys

Controlfreak

Traktatiegekte

Vacature ouder/verzorger

Altijd checken!