di16012018

dinsdag 16 januari 2018

Je bent hier:Home|Columns|Sunta Veerkamp|Hallo spoedeisende hulp

Hallo spoedeisende hulp

Beoordeel dit item
(5 stemmen)
gebroken enkel kindIk weet nog goed dat ik eens vol verbazing een vriendin aan staarde toen zij mij vertelde dat zij wel drie keer iets gebroken had. Haar beide zussen ook zoiets. ‘Dus jouw ouders zijn ongeveer TIEN KEER met jullie naar het ziekenhuis geweest met gebroken ledenmaten!’, dat leek mij echt enorm veel en ook enorm stressvol voor haar ouders en ik was zelf nog niet eens moeder geworden, kun je nagaan. Ik heb nog NOOIT iets gebroken, dus tja…..

Nu besef ik heel goed dat ik als moeder van twee gezonde kinderen eigenlijk nog helemaal niets heb meegemaakt. Toch heb ik de laatste jaren wat te vaak naar mijn zin de eerste hulp en de gipskamer van binnen gezien. En nu ik binnen een week twee keer op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis was, kwamen er toch enige flashback bij mij boven.

Vorige week was ik er met manlief…. Een ongelukje met een taart bakken. Je vraagt je vast af wat daar mee mis kan gaan. Ik ga het niet vertellen, want hij gaat het me niet in dank afnemen, dus dat blijft tussen mij en mijn man;)
Wel lief dat hij een taart ging bakken. Helaas vroeg hij mij de dag erna of ik de taart wilde afmaken, hij had er natuurlijk geen zin meer in. Mijn dochter die bij het ongelukje aanwezig was, durfde het ook niet meer aan met papa. Gelukkig nog wel met mama. Papa is gewoon beter in de grote klussen. Wij zijn wat dat betreft heel traditioneel.

Een week later was ik weer op de spoedeisende hulp, nu met mijn dochtertje. Gelukkig, kwamen we nu via een andere ingang, die van het gewone ziekenhuis. We waren namelijk ‘aangemeld’. Mijn dochter had haar enkel gebroken. Dit was al op maandag om 5 uur de namiddag gebeurd. Maarja, we wisten natuurlijk niet dat het gebroken was. De dokter was al naar huis. Ik besloot het een nachtje aan te kijken. ’s Ochtends om 8 uur belde ik de dokter. Om 13.30 uur konden we terecht. Grrrrr.

Wijs geworden van de vorige keren nam ik deze keer al voor ik naar de dokter ging de legitimatie van mijn dochter mee. Vergeet die nooit, want je kunt ervoor terug naar het ziekenhuis ook al is dat een half uur rijden (waarschijnlijk wordt je kind wel eerst geholpen;)! En natuurlijk het verzekeringspasje, maar dat spreekt voor zich.

We konden na het bezoek aan de huisarts direct door naar het ziekenhuis. ‘Lekker rustig zo’n dinsdagmiddag’, zei ik nog tegen mijn dochter die witjes in een rolstoel zat te wachten. We werden gelukkig vrijwel direct geholpen bij de afdeling Radiologie, waar ze foto’s van haar enkel en voet maakten.

Maar dan…… door naar de Spoedeisende Hulp. En dat duurt altijd lang. Of het nu druk is, zoals vorige week. Of rustig, zoals deze middag. Je moet altijd uren en uren wachten. Ik probeerde mijn meisje op te vrolijken met de woorden dat zij nu precies op de plek was waar haar vader vorige week ook was. Dat vond ze wel stoer. Al wilde ze verder niet meer denken aan al dat bloed. Veel te eng.

Daarna moesten we nog meer dan een uur wachten in de gipskamer. Niets te doen, geen boekje, geen telefoonbereik. Maar wel de plek waar haar broer ook een tijdje terug was geweest. Dus ook stoer. Hij had van de zomer een breuk in zijn rechter ellenboog, nadat hij van een muurtje was gevallen toen hij met een paar vriendjes aan het spelen was. Dit was nog geen jaar nadat hij zijn rechter ellenboog had gebroken tijdens het stunten met fietsen* op een verjaardagsfeestje. Wat hij precies aan het doen was, mag ik nooit aan iemand vertellen omdat hij het zelf eigenlijk een heel domme actie vond. Weer een jaar daarvoor waren we ook al in het ziekenhuis voor zijn rechter ellenboog. Die keer was er ook een ‘fietsstunt’ die hij aan opa en oma wilde laten zien, mis gegaan. Zoonlief loopt dus jaarlijks met zijn rechterarm in het gips.

Nadat mijn dochter haar verhaal over hoe ze van een redelijk hoge paal was gevallen en op de ongelijke ondergrond haar enkel was dubbel geklapt, ongeveer zes keer had verteld aan allemaal aardige assistenten, artsen en artsen in opleiding, konden we om 17.15 uur het ziekenhuis verlaten met haar beentje mooi in het gips.

*Fietsstunten: Dit is natuurlijk figuurlijk bedoeld. Het is niet zo dat hij letterlijk aan het stunten met zijn fiets is. Al lijkt het er soms wel op, met alle gevolgen van dien.




Sunta Veerkamp is oprichter en hoofdredacteur van TipsWerkendeOuders.nl. Ze is moeder van Tijn (10 jaar) en Fleur (8 jaar).

Lees ook:

Andere columns van Sunta Veerkamp

Lees ook onze leuke columns:

29 Tips om je kind zindelijk te laten worden

Ochtendstress

Geniet er maar van!

Papaaaaa!

Alive and kicking

Heksje knutsel

Excelleren als ouder

Ik lust alleen snoep!

Boys & Toys

Vacature ouder/verzorger (meer dan fulltime)

Controlfreak

Altijd checken!

Recordpoging baby