vr23062017

vrijdag 23 juni 2017

Je bent hier:Home|Columns|Sunta Veerkamp|Onze eigen 'Wie is de mol-missie' in Amsterdam

Onze eigen 'Wie is de mol-missie' in Amsterdam

Beoordeel dit item
(2 stemmen)
love amsterdamDe vraag: Kun je een dure smartfoon een uur lang buiten op een goed zichtbare plaats midden in Amsterdam neerleggen?

Testperiode: zondagavond van 18.00 tot 19.00 uur.

Locatie: Rand centrum Amsterdam


Heb ik dit zomaar getest met mijn o zo geliefde smartphone, waar ik in het normale leven nog geen uur zonder kan?

Nee, natuurlijk niet.

Wat is er dan gebeurd?

Dat is een heel verhaal… waar zal ik beginnen?

Goed bij het begin. Voor mij was dat het moment dat ik me realiseerde dat ik mijn telefoon kwijt was en onze wilde tocht door Amsterdam begon.

Ik zat met mijn kinderen in de auto en besefte dat ik mijn telefoon kwijt was. Wat doe je dan? Je denkt terug aan wat je die dag hebt gedaan. Ik was net op verjaardagsvisite bij mijn oma geweest, die 92 jaar is geworden. Daar hadden mijn kinderen niet op mijn telefoon gespeeld, dat wisten ze ZEKER. Daarvoor waren we op bezoek bij een tante geweest, daar hadden ze wel op mijn telefoon spelletjes gedaan, dat wisten we ook zeker. Conclusie, mijn telefoon moest dus bij mijn tante liggen.

We hadden geluk dat mijn zoon Tijn de maand ervoor op zijn 11e verjaardag een telefoon had gekregen. We konden dus nog bellen!!! En ik had ook nog eens een agenda bij me waar aardig wat telefoonnummer in stonden… helaas nauwelijks mobiele nummers want die staan allemaal in mijn smartphone.

Ik wist dat mijn tante niet thuis was, dus ik moest haar echt via haar mobieltje te pakken krijgen, maar had haar mobiele telefoonnummer niet. Ik belde een rondje langs familieleden… die waren allemaal NIET thuis. Dat zul je altijd zien.

Wat nu… Ik wist dat mijn ouders vlak voor me van de verjaardag waren vertrokken. Die moesten echter nog een stukje rijden en waren op dat moment nog niet thuis, gelukkig zouden ze wel binnen afzienbare tijd thuiskomen.

Ik besloot alvast naar het huis van mijn tante te rijden. Inderdaad, alles donker… we konden ook niet naar binnen gluren om te checken of we de telefoon daar zagen.

Weer een rondje bellen…

En toen nog een keer.

Ik ging hier echt niet weg zonder mijn telefoon. Het was ruim een uur rijden en ik kon niet zonder!

En toen waren gelukkig mijn ouders thuis. Daarna snel mijn tante bellen, die kreeg ik ook te pakken (ze was naar een muziekoptreden, dus dat was ook al een wonder) en legde haar uit dat mijn telefoon nog bij haar thuis lag. Een vriendin van haar ergens in de buurt had een sleutel. Ze gaf me een beschrijving hoe ik er moest komen (ze wist niet het huisnummer en ook geen telefoonnummer) en zei dat ik daar maar op het raam moest kloppen. Mijn kinderen vonden het reuzespannend. Zomaar ergens op het raam kloppen, terwijl je niet eens weet of je goed zit. Het lijkt wel een spannend avontuur uit een kinderboek.

Ik stelde me voor en het was gelukkig geen probleem om de sleutel mee te krijgen. Hoe groot is ook de kans dat een willekeurig iemand ergens aanklopt met het verzoek een sleutel mee te krijgen van een huis een straat verderop?

Terug naar het huis van mijn tante. Vreemd hoor, om zonder mijn tante haar huis binnen te gaan. We keken of we de telefoon konden vinden. Niets. Weer buiten gekomen belde ik mijn tante: ‘Niets, gevonden.’ ‘Heb je overal gezocht?’, vroeg ze. Dat voelde niet helemaal goed om overal rond te snuffelen, maar op haar advies toch maar weer terug naar binnen. Nu tussen de kussen van de bank, onder de bank, erachter, onder sjaaltjes. Maar niets.

Ik ging rustig op de bank zitten. Wat nu….

Dan moet mijn telefoon toch bij mijn oma liggen. Was hij uit mijn jas of tas gegleden?

In plaats van als een dolle weer naar het verzorgingshuis van mijn oma te rijden, besloot ik daar heen te bellen. De medewerkers waren heel behulpzaam, maar er was niets te wisten.

De moed zonk me in de schoenen. Hoe kon dat nou? We waren nergens anders geweest… ging het door mijn hoofd.

En terwijl ik de behulpzame medewerker nog aan de telefoon had, zag ik ineens glashelder voor me waar hij lag.

Hoe kon ik zo ONTZETTEND STOM zijn? Waarom had ik dit niet direct geweten? Namelijk, een paar minuten voordat we in de auto stapten, waren we getuigen geweest van een auto die redelijk hard tegen een geparkeerde auto reed en er daarna vandoor ging.

Goede burger die ik dan probeer te zijn, had ik direct mijn telefoon gepakt en het kenteken (deels) in mijn telefoon gezet. Er was nog iemand die het zag gebeuren. Hij vroeg me wat ik van plan was. Ik gaf aan dat ik een briefje onder de ruit van de gedupeerde wilde doen met het onvolledige kenteken en vroeg hem of hij nog iets van het kenteken wist. Nee, maar hij wist wel precies het autotype. Typisch mannen, ik wist alleen maar dat de auto grijs was, maar deze meneer wist te vertellen dat het ging om een zilvergrijze BMW type blabla. Hij wilde nog wel even gaan rondfietsen om te kijken of de auto hierachter was gaan parkeren. Ik ging ondertussen mijn briefje schrijven en gebruikte zo’n grijs electrakastje als ‘tafeltje’, je kent ze wel. Ik was bijna klaar, toen die zilvergrijze BMW terugkwam en die man uitstapte. Mijn collega-getuige vroeg hem wat hij van plan was te gaan doen. De aanrijder wilde het wel netjes gaan oplossen. Ik gaf mijn briefje toen maar aan de getuige (met mijn telefoonnummer) voor het geval dat en liep weg.

Dat was er gebeurd.

En dat was waar mijn telefoon nu lag.

Op het grijze electrakastje.

Eenzaam en alleen.

Tenminste, als ik geluk had. Hoe vaak had ik niet al naar mijn eigen nummer gebeld met de telefoon van mijn zoon om te luisteren of ik hem ergens hoorde? Dus echt onopvallend had mijn telefoon daar niet gelegen, luid rinkelend en het scherm oplichtend ‘pak mij, pak mij’.

Dat moment zag ik nu weer voor me, terwijl ik nog steeds de medewerker van het verzorgingshuis aan de telefoon had. ‘Ja, bedankt voor het zoeken’. Ik wist niet hoe snel ik moest ophangen, dit ging ik echt niet uitleggen…

Ineens kreeg ik de deur van het huis van mijn tante ook niet meer op slot…. Dat gebeurt dan natuurlijk.

Maar in de auto bedacht ik me, dat het NIET verstandig was om nu als een GEK door Amsterdam te gaan crossen. Ik moest nu wel rustig blijven (hyperdehyp). Mijn telefoon zou er liggen of niet. En ik wilde geen ongeluk op de weg daar naar toe.

En dus werd het ritje er heen samen met mijn kinderen gewoon reuze spannend: Zou mijn telefoon er nog liggen of niet? Tadadada…onze eigen wie is de mol missie

En toen waren we in de lange lange straat.... Waar was het precies gebeurd? Goed kijken, kids. ‘JAAAAAA’, riep mijn dochter. Ik remde hard. Zette mijn auto midden op straat stil en de waarschuwingslichten aan. Dit was een noodgeval. De auto achter me moest maar even wachten. Ik had me de hele tijd rustig gehouden. Ik rende naar mijn telefoon. Ik kon het niet geloven. Daar lag hij gewoon. Open en met bloot scherm naar boven gericht op het electrakastje, precies waar ik hem had achter gelaten. En ik kan je vertellen, hij was heeeel erg koud geworden! Echt heeeeel zielig;)

En in de auto hebben we met zijn drieën KEIHARD gejuicht. We hadden onze eigen ‘Wie is de mol-missie in Amsterdam volbracht’. En volgens de kinderen was dit één van de leukste dagen ooit!

We love Amsterdam!



Sunta Veerkamp is oprichter en hoofdredacteur van TipsWerkendeOuders.nl. Ze is moeder van Tijn (10 jaar) en Fleur (8 jaar).

Lees ook:

Andere columns van Sunta Veerkamp

Lees ook onze leuke columns:

Meer mannen voor de klas

Afscheidsritueel op het kinderdagverblijf

Ultieme horror: de indoorspeeltuin

Aan alle wanhopige moeder en vaders met slaapgebrek

Slapen is voor watjes

29 Tips om je kind zindelijk te laten worden

Ochtendstress


Geniet er maar van!

Ik lust alleen snoep!

Vacature ouder/verzorger (meer dan fulltime)

Controlfreak

Altijd checken!

Recordpoging baby