ma20112017

maandag 20 november 2017

Je bent hier:Home|Zwanger|Borstvoeding en werk|Kolven op het werk: praktijkverhalen

Kolven op het werk: praktijkverhalen

Beoordeel dit item
(1 Stem)

kolven_op_het_werk_praktijkverhalen.jpgStraks is het zo ver: kolven op het werk. Je wilt je graag voorbereiden en weten wat je te wachten staat. Daarom volgen hier een aantal praktijkverhalen van vrouwen die op het werk hebben gekolfd, echter niet met de bedoeling representatief te zijn. Meestal wordt het kolven van borstvoeding goed geregeld tussen werkneemster en werkgever, zoals de wet ook voorschrijft. Soms blijkt het echter in de praktijk lastig te regelen. Hier lees je een aantal verschillende praktijksituaties die vrouwen echt hebben meegemaakt. Soms in positieve zin, soms wat minder positief. Laat je hierdoor niet uit het veld slaan. Bereidt je gewoon goed voor op de rechten die je hebt als kolvende vrouw!

Kolven op een kinderdagverblijf

Ik werk zelf op een dagverblijf dus zou je denken dat daar wel een goede ruimte is voor het kolven. Ik werk met allemaal vrouwen die ook allemaal kinderen hebben. Maar dat was dus niet het geval. Ik zit op een groep waar iedereen binnen kan lopen. Op mijn eerste werkdag (en dus eerste kolfdag) moest ik eerst op zoek gaan naar een stopcontact voor mijn electrische kolf. Er zat er één achter de koelkast en één naast het raam waar geen gordijn was! Allebei geen optie, want we zitten aan een drukke weg, dan kan iedereen mij zien zitten. Ik ben op zoek gegaan naar een verlengsnoer en uiteindelijk zit ik nu op een stoel naast het aanrecht (en naast een prullenbak!)
Het vervelende was ook, dat er wel drie keer iemand binnen is gekomen terwijl ik had aangegeven dat ik aan het kolven was en dat ik niet gestoord wilde worden.
Een collega, die schrok een beetje, die dacht dat ik al klaar was. Daarna kwamen er twee kinderen binnen. En toen nog een andere collega met haar zoontje. Toen zei ik wel, dat ik niet echt rustig zat op deze manier. Ze zei dat ik dan maar een bordje op de deur moet doen ofzo!
Ik vind eigenlijk dat mijn werkgever eerder aan een geschikte kolfruimte had moeten denken. Ik heb ruim op tijd aan gegeven dat ik wilde doorgaan met borstvoeding geven.

Verbouwde kolfruimte

Omdat we met drie vrouwen met slechts een paar weken verschil zouden bevallen en we alledrie van plan waren borstvoeding te blijven geven, hebben we in een vroeg stadium onze leidinggevende van ons voornemen ingelicht. Er was nog geen kolfruimte op het werk. Onze leidinggevende heeft zich heel hard gemaakt voor een kolfruimte in ons eigen gebouw. Dat kostte natuurlijk wel wat. Maar hij was van mening dat het veel meer zou kosten als drie beleidsmedewerkers gedurende 3 tot 6 maanden één tot drie per dag naar een ander gebouw zouden moeten fietsen om te kolven. 'Uitgesloten' was zijn mening. Gelukkig zijn ze hier van hogerhand (uiteindelijk) akkoord meegegaan. De schoonmaakkast werd opgeofferd en verbouwd tot prima kolfruimte. Onze collega's hebben voordat wij hier voor het eerst gingen kolven gezorgd dat onze baby's hier op print hingen met een afdruk van ongeveer 70 cm bij 100 cm, een fantastische verrassing. 's Ochtends spraken we even onze kolfschema's door en dat ging eigenlijk altijd prima. Omdat het kolven op deze manier erg relaxed was, heb ik het kolven ook met gemak tot ze 8 maanden was volgehouden.

Bij de bedrijfsarts op de kamer

Ik ben nu sinds 3 weken full time aan het werk en ik moet zeggen dat ik er al redelijk "in zit" om inderdaad met mijn tasje naar een andere verdieping te lopen voor de koelkast en om bij de receptie de sleutel te halen van de arbo-arts ruimte. 
De eerste dag dat ik moest kolven had mijn afdelingshoofd gezegd dat ik naar het invalidetoilet kon. Nadat het toilet een half uur op slot was geweest, heb ik maar even geklopt. Er kwam een mannelijke collega naar buiten die zei dat hij even tijd voor zich zelf nodig had gehad.... hmmmmm, best vreemd! En je vraagt je af wat hij daar zat te doen... 
Maar goed, er bleek geen stroom te zijn! Toen ben ik naar de ruimte van de bedrijfsarts gegaan, die is er toch nooit. Maar.... nu zat hij er wél! 
Gelukkig is een bedrijfsarts wel redelijk begripvol dus hij zei: ik ga wel even een blokje om! Heel aardig natuurlijk, maar best veel "gedoe".
Een andere keer zat ik te kolven en kwam de bedrijfsarts met zijn eigen sleutel bijna binnen! Ik riep heel hard: 'Bezet!"
Maar echt fijn is het niet...

Op het invalidetoilet

Omdat er geen kolfruimte op het werk beschikbaar was en er een nauwelijks gebruikt invalidetoilet tegenover mijn kamer zat, nam ik daar genoegen mee. Ik weet nog goed dat ik één van die eerste keren aan het kolven was toen een collega de deur probeerde en na gemerkt te hebben dat deze op slot zat, vroeg wie er op zat. Ik zei dus mijn naam en hij had zoiets van "O, dus jij zit hier ook wel eens". Na 5 minuten kwam hij terug en de deur zat nog steeds op slot. Dus kwam de opmerking "Dat duurt ook lang bij jou". Ik had niet zoveel zin om door de deur heen uit te melden dat ik aan het kolven was. De meeste mannen weten niet wat kolven is, dus dan moet er ook een uitleg volgen. Ik heb daarna wel een mailtje naar mijn collega's van de gang gemaild dat ik op dit toilet de komende maanden zou gaan kolven en het fijn zou zijn als eventuele personen die dit toilet wel eens gebruikten voor een 'grote' boodschap dit op het heren of damestoilet zouden doen. Zo'n mailtje had ik beter vooraf kunnen sturen of laten sturen door een teamleider ofzo. Dan is het tenminste meteen voor iedereen duidelijk.
Toch bleef ik me af en toe wel ongemakkelijk voelen. Ik had vaak meerdere afspraken en/of vergaderingen achter elkaar door en moest dan wel eens eerder weg of kwam later. Meestal verzon ik dan maar een smoesje of maakte gewoon rustig een excuus voor mijn late binnenkomst. Wat ik trouwens erg leuk vond, is dat er twee keer oudere mannelijke collega's naar me toe zijn gekomen om te zeggen dat ze zo'n bewondering hadden voor het feit dat ik borstvoeding bleef geven terwijl ik ook werkte. Je zult altijd zien dat zoiets uit onverwachte hoek komt.

Studeren op de universiteit

Omdat ik nog studeer, kolf ik dus op de universiteit. Ik heb zelfs twee kolfplekken! Eén is het hok van de studievereniging waar ik in overleg gebruik van mag maken, en één is een studeerhokje in de universiteitsbibliotheek. Die kan niet op slot, en er zit een raampje in de deur, dus ik zet een tafel voor de deur en kolf in het donker - dan kan niemand wat zien. Gelukkig gaat het niet ten koste van mijn produktie! Ik ben echt blij dat ik dit allemaal heb kunnen regelen, want weet niet precies hoe het zit met de wettelijke status van een studente, ik ben ten slotte geen werkneemster. Maar men is erg flexibel en komt me tegemoet hier op de universiteit. Het is ook heel belangrijk omdat ik zelf astma heb en aanleg voor allergieën.

Lees hier meer over de wettelijke regelgeving Borstvoeding en Werk.

Lees hier meer over de Voordelen van borstvoeding.

Lees hier hoeveel gekolfde moedermelk je baby nodig heeft.

{mos_fb_discuss:11}

Gerelateerde items (op tag)